Brien Posey przedstawia rekomendacje z własnego doświadczenia. Po pierwsze: empatia. Posey daje przykład dawnego szefa, który gdy tylko podwładni zaczynali gorzej pracować, to wszystko to rejestrował, żeby ewentualnie móc ich się szybciej pozbyć. To jednak nie jest rozwiązanie. Znacznie lepiej jest zainteresować się takim stanem – być może rozmowa i wspólne ustalenia rzeczywiście mogą pomóc. Zwłaszcza, że – jak argumentuje autor – ludzie spędzają w pracy około 1/3 swojego czasu, a zatem siłą rzeczy jedno ma wpływ na drugie. Jako przykład rozwiązania podaje sytuację podwładnego, któremu wystarczyło zmienić grafik, bo okazało się, że potrafi nadal wszystko realizować wg uzgodnień.

Druga zasada, o której trzeba pamiętać, to ta, aby nie czekać z działaniami zbyt długo. Sytuacje rzadko się same rozwiązują, a zatem warto temat zaadresować w miarę szybko. Taka rozmowa, jeżeli przyniesie skutek, pozwoli nam utrzymać odpowiednie standardy. Jeżeli wykaże, że sytuacja nie jest do naprawienia - przyspieszy nieprzyjemne decyzje.

Uzgodnienia z pracownikiem to oprócz analizy także plan działania z konkretnymi terminami i sposobem potwierdzenia. Posey radzi, aby wspólnie wypracować plan i ustalić spotkania, w trakcie których będziemy dyskutować, jak przebiega jego realizacja.

Posey rozwija ten ostatni punkt i rekomenduje, aby informować pracowników o naszej ocenie ich pracy niezależnie od wyników i bieżących obserwacji. W ten sposób wiedzą, czego od nich oczekujemy, ale też wiedzą, jeżeli nie spełniają tych oczekiwań. Nie będą zaskoczeni, gdy któregoś dnia przyjdziemy do nich, aby wypracować wspólny plan naprawczy.

I w końcu ostatnia rada to taka, że nie zawsze i nie wszystkim możemy pomóc. Czasem po prostu trzeba się pozbyć niektórych osób, szczególnie jeżeli mają negatywny wpływ na całość zespołu.